De meeste hardlopers hebben dezelfde gedachte gehad halverwege een trainingsblokkeren: "Als je er meer werk in steekt, zul je de resultaten zien."

Voor sommige hardlopers betekent dat gaan voor een marathon onder de 5 uur, of een marathon onder de 4 uur. Voor anderen is het misschien onder de 3 uur duiken. Maar voor marathonloper en contentcreator Hugo Fry groeide die nieuwsgierigheid uit tot een veel grotere progressie.

In slechts een paar jaar tijd ging Hugo van het lopen van een lockdown-marathon in 3:30 naar het neerzetten van een persoonlijke besttijd van 2:17, waarbij hij onderweg 63 minuten liep tijdens de halve marathon van Barcelona, blessures overwon en zelfs verkleed als de Kerstman een Guinness World Registreren verbrak.

In deze aflevering van The Runna Podcast gaat Runna-atleet Anya in gesprek met Hugo om te bespreken hoe die vooruitgang er echt uitzag: het trainingsvolume, de veranderingen in mindset, de blessures en de geleerde lessen over hoe je je marathontijd kunt verbeteren zonder opgebrand te raken.

Bekijk of luister naar de volledige aflevering om het hele gesprek te horen op:

Hugo neemt prestaties serieus, maar zichzelf nooit te serieus.

En zijn reis biedt een verrassend herkenbare kijk op elite marathontraining van iemand die niet als wonderkind begon.

Een van de thema's die al vroeg in het gesprek aan bod komt, is waarom hardlopers verslaafd raken aan verbetering.

In de meeste aspecten van het leven is vooruitgang vaag. Je werkt hard op je werk, je probeert nieuwe vaardigheden te leren, je bouwt relaties op, maar het kan lastig zijn om te meten of je echt beter wordt.

Hugo vindt dat hardlopen anders is. Je verhoogt je trainingsvolume, herstelt goed en traint consistent, en plotseling geeft je horloge snellere tussentijden of een nieuw PR aan. Zeker, vooruitgang in je conditie is zelden lineair, soms sla je mis - maar die inspanningen zijn in zijn ogen onmiskenbare, stapsgewijze verbeteringen.

Hugo vertelt hoe het langzaam zien dalen van zijn tijden, van zijn eerste marathonpogingen tot het uiteindelijk najagen van een tijd onder de 2:20, enorm motiverend werd. De vooruitgang voelde tastbaar. Redelijk. Direct verbonden met het werk dat hij erin stak.

Maar die duidelijkheid zorgt ook voor een spanning die veel hardlopers herkennen. Als vooruitgang zo goed voelt… hoeveel werk is dan genoeg? Wanneer stopt het? En wanneer slaat het streven naar verbetering door in een obsessie?

Wanneer mensen zoeken naar hoe ze een snellere marathon kunnen hardlopen, verwachten ze vaak een geheime training of een magische hardloopschoen met carbonplaat die voor die snellere tijd gaat zorgen.

De realiteit, zoals Hugo uitlegt, is een stuk minder glamoureus. Voor hem was de grootste factor achter zijn vooruitgang simpelweg een consistent volume in zijn marathon training, en het veilig verhogen van zijn aantal kilometers voor zijn relatieve trainingsniveau.

Soms haalde hij 175 km (108 mijl) per week tijdens piekblokken.

Dat soort afstanden verandert echt hoe jij je leven indeelt! Slaap wordt onmisbaar. Voeding is belangrijk. Avondjes uit komen minder vaak voor. Herstel wordt onderdeel van de training zelf. Om nog maar te zwijgen over alle hardloopschoenen die je verslijt.

Hugo is ook verfrissend eerlijk over iets waar veel hardlopers mee worstelen: de balans tijdens een marathon blokkeren is niet altijd perfect. Wanneer je een grote doelwedstrijd najaagt, zijn er periodes waarin training vanzelfsprekend prioriteit heeft. Het belangrijkste is dat het doelbewust en tijdgebonden is.

En na een reeks blessures en stressfracturen besefte Hugo nog iets belangrijks: een zwaardere training was niet altijd de oplossing. Werken met een coach hielp zijn marathontrainingstructuurte verfijnen, met meer gerichte intensiteit, slimmer herstelen persoonlijke verantwoordelijkheid.

Het resultaat? Hij begon PR's te halen op al zijn wedstrijdafstanden. Dit was een van die momenten waarop het kwartje viel en hij besefte dat hij zijn doelen het beste kon bereiken door slimmer te werken, in plaats van gewoon door te zetten en steeds harder te werken.

Eén moment dat Hugo beschrijft over het racen, geeft de mentale kant van het marathonlopen perfect weer.

Rond de 32 km in een marathon, waar de vermoeidheid echt begint toe te slaan, zegt hij iets simpels tegen zichzelf: “Je hebt maar één goede dag nodig.”

Geen vlekkeloze opbouw. Niet elke week perfecte work-outs. Gewoon één dag waarop je gefocust blijft, vertrouwt op je training en vooruit blijft gaan wanneer het pijn begint te doen.

Dat geloof bracht hem naar 2:17 tijdens de California International Marathon, na een seizoen met frustrerende races, door hitte beïnvloede prestaties en tegenslagen die het zelfvertrouwen makkelijk hadden kunnen ondermijnen.

Het herinnert je eraan dat je mindset voor marathontraining net zo belangrijk is als je kilometers.

Consistentie bouwt de conditie op. En de “waanzinnige mate van zelfvertrouwen”, zoals Hugo Fry het noemt, sleept je door de laatste mijlen.

Een ander verrassend praktisch thema in de aflevering is de voedingsstrategie voor de marathon.

Hugo vertelt over hoe de juiste voeding voor sessies, iets wat veel hardlopers over het hoofd zien, de kwaliteit van zijn trainingen compleet heeft veranderd.

Meer koolhydraten en beter herstel. Soms betekende dat het eten van wat hij gekscherend omschrijft als een “verdachte hoeveelheid” rijst.

Maar achter de humor schuilt een echte les: met de juiste voeding kun je harder trainen en beter herstellen, twee essentiële zaken voor iedereen die zijn prestaties op de marathon wil verbeteren.

Deze aflevering is voor iedereen die zijn training serieus probeert te nemen zonder het plezier te verliezen, en voor iedereen die oprecht gepassioneerd is over verbetering.

Bekijk of luister naar de volledige aflevering om te horen hoe Hugo Boston aanpakt, wat 2:15 zou betekenen en of rijst echt onmisbaar is.

Luister op Spotify en Apple Podcasts, of kijk op YouTube.