Het is maandagochtend, je hebt nog steeds kramp op plekken waarvan je niet wist dat dat kon, je draagt nog steeds het liefst slippers en het voelt raar om niet te gaan hardlopen. Of je nu 's ochtends na de race of een week later last hebt van een dipje, we hebben er allemaal wel eens last van. De verwarring, het verlies van routine, het emotionele dieptepunt na de enorme piek, het gevoel van zingeving dat komt met het helpen van een goed doel, of gewoon kunnen trainen voor een doel. We zijn er om je te helpen bij die emotionele achtbaanrit na de race.

Laten we beginnen met te zeggen dat je super trots op jezelf mag zijn! Hoe lang of kort de afstand ook is, trainen voor een race is echt hard werken en vraagt om toewijding, discipline, hard werken, opoffering en VEEL werk! Het eerste stap om die blues na de race te verwerken, is door te beseffen hoe geweldig je bent. Het gaat er niet om hoe ver of hoe snel je hebt gerend, maar hoe je je aan een plan hebt gehouden, hard hebt gewerkt, jezelf hebt gepusht en voor groei hebt gekozen.

Hier zijn een paar van mijn favoriete manieren om om te gaan met het gebrek aan training voor een doel en hoe ik mezelf uit die dip na de race haal.

Dit ziet er voor ieder van ons anders uit en hoeft niet per se een dure shoppingtrip te zijn (hoewel een nieuw paar hardloopschoenen nooit kwaad kan...). Maar ik geloof echt dat kleine dingen ons belonen voor ons harde werk. Het kan zo simpel zijn als een biertje drinken met vrienden, uit eten gaan om iets te vieren, een nieuwe hardloopbroek kopen die je al heel lang wilde hebben, of gewoon een kopje koffie halen op weg naar je werk, terwijl je dat normaal gesproken niet zou doen. Je verdient het en je hebt er hard voor gewerkt! Dit is gewoon een gewone maandagochtend, een maandagochtend na de race, pak 'm!

Ik vind het leuk om terug te denken aan het evenement en me te herinneren hoe ik bekende gezichten in de menigte zag, hoe vreemden juichten, hoe ik me op een bepaald moment geweldig voelde of zelfs hoe mijn favoriete nummer werd gedraaid toen ik dat het hardst nodig had. Maak een soort hoogtepuntenfilmpje in je hoofd en laat het steeds opnieuw afspelen. Deze evenementen zijn een emotionele achtbaan (nooit saai!) en het is belangrijk om de speciale momenten te onthouden. Laat de mooie herinneringen een glimlach op je gezicht toveren en koester ze. Het is niet weg, alleen omdat het voorbij is.

Luister naar Joel Dommetts grappige (en soms belachelijke) verslag van zijn marathon in deze hartverwarmende aflevering van de Runna-podcast!

De periode tussen je laatste race en het begin van de training voor je volgende race kan best lastig zijn. Routine geeft structuur aan onze dagen en zorgt voor een stevige basis om op voort te bouwen. Zelfs als je een paar weken niet gaat hardlopen, sta dan op en ga een wandeling maken of besteed de tijd die je anders aan hardlopen zou besteden aan een andere hobby waar je niet zoveel tijd aan hebt besteed. Door consequent en gedisciplineerd te blijven, laat je zien dat dit gewoontes zijn en dat je iemand bent met structuur.

Het klinkt logisch, maar soms is het echt zo. Probeer je gevoelens niet te onderdrukken, die emoties zijn helemaal normaal en oké. Wees blij, verdrietig, gemotiveerd, een beetje verdwaald, maar ga jezelf niet vergelijken met anderen. We gaan allemaal anders om met emoties en ik vind het fijn om de mijne op te schrijven of er met een vriend over te praten. Wat voor jou werkt, is prima, zolang je jezelf maar toestaat te voelen wat je voelt.