Het is maandagochtend, je hebt nog steeds kramp op plekken waarvan je niet wist dat je ze kon krijgen, teenslippers zijn nog steeds je favoriete schoeisel en het voelt raar om 's ochtends niet te gaan hardlopen. Of je post-race blues nu 's ochtends begint of in de week na je race, we hebben er allemaal wel eens last van. De desoriëntatie, het verlies van routine, het emotionele dieptepunt na de enorme kick, het gevoel van doelgerichtheid dat je krijgt als je een goed doel helpt of als je gewoon kunt trainen voor een doel. We zijn hier om je door de achtbaan te loodsen die de emotionele come-down na de race is.

Laten we beginnen met te zeggen dat je ongelooflijk trots op jezelf moet zijn! Ongeacht de afstand of de tijd, trainen voor een wedstrijd is hard werken en vereist inzet, discipline, hard werken, opoffering en heel veel werk! De eerste stap bij het verwerken van die post-race blues is erkennen hoe geweldig je bent. Niet hoe ver of snel je hebt gelopen, maar hoe je je aan een plan hebt gehouden, hard hebt gewerkt, jezelf hebt gepusht en voor groei hebt gekozen.

Hier zijn een paar van mijn favoriete manieren om om te gaan met de afwezigheid van trainen voor een doel en hoe ik mezelf uit die funk na de wedstrijd haal.

Dit ziet er voor iedereen anders uit en het hoeft niet per se gepaard te gaan met een dure shoppingtrip (hoewel een nieuw paar hardloopschoenen nooit kwaad kan...). Maar ik geloof erg in het doen van kleine dingen die ons belonen voor ons harde werk. Het kan zo simpel zijn als een biertje gaan drinken met vrienden, uit eten gaan om het te vieren, of een nieuwe hardloopbroek die we al heel lang willen, of gewoon een kop koffie drinken op weg naar je werk terwijl je dat normaal niet zou doen. Je verdient het en je hebt er hard voor gewerkt! Dit is zomaar een maandagochtend, dit is een maandag na de wedstrijd, own it!

Ik vind het heerlijk om herinneringen op te halen aan het evenement en aan het zien van bekende gezichten in de menigte, vreemden die juichten, een sectie waar ik me geweldig voelde of zelfs mijn favoriete nummer dat opkwam toen ik het het hardst nodig had. Maak een hoogtepunt in je hoofd en laat het steeds opnieuw afspelen. Deze gebeurtenissen zijn een emotionele achtbaan (nooit rustig!) en het is belangrijk om de speciale momenten te onthouden. Laat de mooie herinneringen een glimlach op je gezicht toveren en koester ze. Dat het voorbij is, betekent niet dat het weg is.

Het kan heel moeilijk zijn om de tijd te overbruggen tussen je laatste wedstrijd en het begin van de training voor de volgende. Routine geeft structuur aan onze dagen en geeft ons een geweldige basis waarop we kunnen bouwen. Zelfs als je een paar weken niet hardloopt, sta dan op en ga wandelen of besteed de tijd die je zou hebben hardgelopen aan een andere hobby waar je minder tijd aan hebt besteed. Door consequent en gedisciplineerd te blijven, bevestig je dat dit gewoontes zijn en dat jij het soort persoon bent dat structuur heeft.

Het klinkt voor de hand liggend, maar soms is het dat echt. Probeer niet te onderdrukken wat je voelt, die emoties zijn volkomen normaal en geldig. Laat jezelf gelukkig zijn, verdrietig, gemotiveerd, een beetje verloren, maar ga jezelf niet vergelijken met anderen. We gaan allemaal anders om met emoties en ik schrijf de mijne graag op of praat erover met een vriendin. Wat voor jou werkt is perfect, zolang je jezelf maar laat voelen wat je voelt.